Korkumdu aslında biliyor musun?
Her gün seni sevmek zorunda bırakan
Korkmuştum
Bir pencere kenarına bağlı yaşamaktan
Her gölgeye koşup seni sormaktan
Bu yüzden
Daha çok yasladım başımı omzuna
Daha sıkı tuttum kolundan
Öyle çok sevdim

Sonrası mı?
Yiten umutlar ve bir avuç gözyaşı
Ardında bıraktığın hatıralar
Hepsi bana, acısı bana
Ama pişmanlık duymadım hiç
Sadece biraz düşündüm de
Sen uzaklaştıkça acın azalacak
Hem artık bir sır yok gülüşünde
Dedim ya, düşündüm
Pişmanlık değil, uyanış var her hecemde