İlk kez bu kadar kendime yenildim
İlk kez boynumu eğip uzaklara dalıp yutkunarak içimi açtım
Hep kendi cephesinden bakar insan
Birini harcarken neden, onu hiç düşünmedim
Neden onun penceresinden hiç bakmadım demez
Affetmeyi sadece kendine hak görür
Kırdığı, arkada bıraktığı gönül onu ne çok beklemiştir oysa
Zordur anlamak seveni
Zordur affetmek, zaman alır
Ama en zoru gururunu yerle bir edip, el pençe kapısına gitmektir
Tek bir kez gözlerimin içine bak ve anla ne hissettiğimi
Gör bendeki seni demek ister
Ama o, ne gözlerine bakar ne de ne hissettiğini umursar
Yarım kalan bir kitabın sonunu biliyorum ben der
Oysa son yazılmamıştır ki
Sonu birlikte yazalım, yarım kalanlara inat dersin
Dudak büker, gözlerini belertir
Oysa bir baksa içimdeki mıh gibi saplanıp kalan aşkına
Ne gidebiliyorum kendinden ne vazgeçebiliyorum kendi hayatımdan
Var git yoluna hiç karşılaşmamış gibi diyor
Nasıl gidilir ki benim pusulam o iken
İnsan bir kez mi sever defalarca mı hiç bilemedim
Ama insan defalarca kırıldıkça kurtulmuyor aşktan