Çocukken ben… | Misafir Ol Gel Bana

Teneffüshane’den herkese merhaba!

Bizi her nerede okuyor veya dinliyorsanız, sayfamıza hoş geldiniz, sefalar getirdiniz!
İyi ki geldiniz, misafirimiz oldunuz! Uzun zamandır Misafir Ol Gel Banabölümümüz için sesli kayıt çekemiyorduk. Bilirsiniz, hayat koşuşturması içinde, hadi iki neyse de, üç ya da dört kişinin bir araya gelebilecek zaman bulabilmesi pek de öyle kolay olmuyor artık eskisi gibi… Fazla mı hızlı yaşıyoruz hayatı artık? Fazla mı koşuşturuyoruz, koşturmaktan uzaklaşıyoruz? Hadi o zaman bir dur diyelim, hatta geriye dönelim, o en saf, en sade, en sakin halimize… Çocukluğumuza…

Çocukken ben… diye başlayalım söze 😉

Zeynep’i bugüne kadar hep yazılarıyla tanıdınız, zeynepalper adıyla okudunuz onu ve şimdi kırmadı bizi sohbetimize geldi, misafir oldu 🙂 Çok da güzel çok da keyifli oldu değil mi? Umarız siz de bizim kadar keyif almış, hatta keyif almakla da kalmayıp çocukluk günlerinize, o eski tatlı anılara dönmüşsünüzdür bizimle birlikte 🙂 Anne mutfağının kurabiye kokulu anılarına, Şirin Baba’lı günlere, çocukluk hayallerine…

Deniz & Simge & Zeynep

Ben çocukken… diye başlasa cümle, siz sonunu nasıl getirirsiniz?

Aşağıdaki yorum bölümüne, “Ben çocukken…” cümlelerinizi bekliyoruz sabırsızlıkla!
Hangi oyunu severdiniz mesela? En iyi oyun arkadaşınız kimdi?
En mutlu olduğunuz anı, yüzünüzü kocaman gülümseten o anı hatırlıyor musunuz? Küçük mutluluklardı o zamanlar yüzümüzü en çok gülümsetenler, kalbimizi en çok gümletenler…
Neyi özlüyorsunuz peki en çok?
Hadi kapatın gözlerinizi… Düşünün, hayal edin, sonra da inanın! Çünkü çocukken inanırdık biz! Sevgiye, umuda, mucizelere…

Sevgiyle kalın,
Mutlulukla…
Ve içinizdeki çocukla! 😉

Teneffüshane
Simge & Deniz

About the Author:

avatar
Bu içerik Teneffüstekiler tarafından oluşturulmuştur.

4 Comments

  1. avatar
    Hülya 24 Mart 2018 at 20:19 - Reply

    Ben çocukken uzun kış gecelerinde ailemle gezmelere giderdik. Büyüklerin sohbeti uzadıkça benim uykum gelirdi yavaşça gider babamın dizine kafamı koyardim uyurdum. Sonra eve dönüş saati gelince beni annemin sırtına koyarlar üzerime annemin atkısını orterlerdi. Dışarı çıkınca soğuk yüzüme çarpar uyanirdım ama bazen eve kadar yürümemek için uyandığımi belli etmezdim. Gecenin karanlığında ezilen karların sesini dinleyerek annemin sırtında eve giderdim. Mekanizma cennet olsun annem ve babam.

    • avatar
      Deniz Pekgenç 5 Nisan 2018 at 15:22 - Reply

      Ne tatlı bir anı… Işıklar içinde uyusunlar…

  2. avatar
    Hülya 24 Mart 2018 at 20:29 - Reply

    Ben çocukken ne zaman yağmur yağsa elektrikler kesilirdi. O zaman babam udunu alırdı eline çok iyi olmasa da şarkılar çalardı bize ve hep birlikte söylerdik “Kırmızı gülün ali var, Ada sahillerinde bekliyorum, Kanaryam güzel kuşum……) Mekanın cennet olsun babam

  3. avatar
    Hülya 24 Mart 2018 at 20:37 - Reply

    Ben çocukken doyasıya oynardık sokakta, geç vakitlere kadar. Ara sıra eve de ugrardik annem yufka ekmek içinde yoğurdun katı olan yeriyle dürüm yapar verirdi elimize. Ağaçlara çıkar, meyveyi dalından yerdik, bahcemizde yetişirdi sebzelerimiz, üstüne çiğ düşmüş domates, salatalık, üzüm toplardik.

Leave A Comment

%d blogcu bunu beğendi: