Su kırılıyor, sesine ses vurunca
gün değiyor bir yerlerden
yaşlanmış anılara
ışık eğilmiş
bakışlarını gölgeliyor
geçmişin aynasında
puslu gülüşünü unutmuşsun
dokunulmazsa hep kalacak sanki
utanman geliyor aklıma
güzel olduğun söylenince
kıpkırmızı mahcupluğa bürünüşün
geceleyin şehirler arası otobüslerin içi gibi
sımsıcak bir sessizliğe gömülüşün
su kırılıyor dört yan sensin
avuç çizgilerimle adını yazıyorum
çok yakındasın belki
elimi uzatsam kavuşacağım